Άνθρωπος από ατσάλι ή τενεκεδένιος Άνθρωπος??

Η καινούρια ταινία του Σούπερμαν έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 20 Ιουνίου και εγώ με την αδερφή μου ήμασταν από τους πρώτους που την είδαν, μιας και περιμέναμε αυτήν την ταινία από τότε που μάθαμε ότι είχαν αρχίσει τα γυρίσματα δηλαδή κοντά στα 2 χρόνια. Όπως είναι φανερό, μετά από τόση μακροχρόνια αναμονή και μετά τον τεράστιο ντόρο που δημιουργήθηκε από άποψη, διαφήμισης, οι προσδοκίες όλων μας ήταν ανεβασμένες στα ουράνια και πρέπει να παραδεχτώ ότι η ταινία θα έπρεπε να είναι το λιγότερο ΤΕΛΕΙΑ για να αντεπεξέλθει σ'αυτό που είχαμε φανταστεί με τα γεμάτα αγωνία και προσμονή μυαλά μας!

Σ'αυτήν την φάση φαντάζεται κανείς ότι θα μπει ένα "αλλά" και στη συνέχεια ότι θα αραδιάσω ένα κατεβατό με το γιατί δεν μου άρεσε τελικά η ταινία και ότι τελικά δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου. Όμως δεν έγινε αυτό στην πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα είναι ότι είχε αρκετά καλά στοιχεία, μαζί όμως και με κάποια όχι τόσο καλά, μαζί με κάποια γελοία και απογοητευτικά. Γι'αυτό το λόγο, αντί να εκφράσω μία γενικευμένη άποψη που ίσως να αδικεί την ταινία, θα αναφερθώ σε κάθε κομμάτι ξεχωριστά αξιολογώντας το διαφορετικά.

Υπόθεση: 

Το ζεύγος -Ελ και ο πρωτότοκός τους

Η ταινία αφηγείται από την αρχή την γνωστή πλέον ιστορία του μοναδικού απόγονου του πλανήτη Κρύπτον, που στέλνεται στη γη από τους γονείς του, σαν μία ύστατη προσπάθεια να σωθεί έστω και ένας Κρυπτονιανός, πριν την ολική καταστροφή του πλανήτη. Το μωρό ταξιδεύει μέσα σε ένα σκάφος και προσγειώνεται σε μία μικρή πόλη του Κάνσας, όπου το βρίσκουν το ζεύγος Κεντ και το μεγαλώνουν σαν δικό τους. Το παιδί μεγαλώνοντας ανακαλύπτει τις τεράστιες δυνάμεις του και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον, και μετατρέπεται σε κοινωνικό απόκληρο. Σαν ενήλικας πια μαθαίνει την καταγωγή του από το φάντασμα-συνείδηση του βιολογικού του πατέρα ,Τζορ-Ελ, και καλείται να δεχτεί την Κρυπτονιανή του κληρονομιά, και να πολεμήσει τον εχθρό του πατέρα του, στρατηγού Ζοντ, ο οποίος σαν τον Καλ-Ελ, γλύτωσε από την καταστροφή του πλανήτη τους, και τον έψαχνε για να πάρει εκδίκηση για τη δική του καταδίκη. Ο Κλαρκ λοιπόν καλείται να σώσει τον κόσμο από τον πανίσχυρο Ζοντ και τους ακολούθους του, καθώς και να κάνει την πρώτη του εμφάνιση σαν Σούπερμαν με την ανανεωμένη πλέον στολή, και να ανακηρυχθεί σε εθνικό σωτήρα της Αμερικής.

Οι δημιουργοί της ταινίας θέλανε να επανεφεύρουν τον θρύλο του Σούπερμαν με τους δικούς τους όρους, αλλάζοντας βασικά στοιχεία της ορίτζιναλ ιστορίας, προσθέτοντας δικά τους στοιχεία, συχνά παρμένα από άλλες ταινίες ή ιστορίες ακόμα και από την Βίβλο με σκοπό μάλλον να το κάνουν πιο ενδιαφέρον,πιο βαθυστόχαστο ή απλά για να φανεί σαν κάτι διαφορετικό και όχι σαν μία από τις άλλες ταινίες Σούπερμαν που έχουμε δει. Επομένως, η ιστορία όπως αφηγείται η ταινία, μπορεί να έχει κρατήσει παρόμοια την κεντρική ιδέα -για ένα εξωγήινο που αναθρέφεται από ανθρώπους και ύστερα γίνεται ο ήρωάς τους- αλλά έχει ωστόσο προσθήκες όσο και τεράστιες αλλαγές από το ορίτζιναλ στόρι  τις οποίες οι φαν του Σούπερμαν σίγουρα έχουν προσέξει. Μερικές διαφορές που κάνουν μπαμ είναι ( ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ SPOILER ALERT)

                                                                                              Ο Πλανήτης Κρύπτον: 

Το συμβούλιο των γερόντων του Κρυπτον

Πρώτη φορά γίνεται τόσο εκτενής αναφορά στη ζωή στον Κρύπτον και στο τι ακριβώς έγινε αναλυτικά που οδήγησε στην καταστροφή του, και μας δείχνει έναν διαφορετικό πλανήτη από αυτόν που είχαμε δει στον Superman (1978).

 Ο θάνατος του Τζόναθαν Κεντ: Σε αυτή την παραλλαγή, βρίσκουμε το θετό πατέρα του Κλαρκ να θυσιάζεται για να σώσει το μυστικό του γιου του, προκαλώντας του έτσι τύψεις και μία αίσθηση ευθύνης, κάτι που θα του διαμορφώσει την προσωπικότητα στο μέλλον. 

Η Λόις ξέρει τα πάντα από την αρχή: 

Σε όλες τις παλαιότερες βερσιόν του Σούπερμαν, η Λόις γίνεται αντικείμενο χλευασμού από τους φαν καθώς, είναι απλά αδιανόητο πώς δεν καταλαβαίνει ότι ο Κλαρκ Κέντ είναι ο Σούπερμαν με κοκάλινα γυαλιά, πόσο μάλλον όταν, με τον Κλαρκ είναι χρόνια συνεργάτες και ο Σούπερμαν είναι ο έρωτας της ζωής της. Το γεγονός αυτό, που δείχνει μία πανέξυπνη και παρατηρητική ρεπόρτερ, να φέρεται τόσο εκτός του χαρακτήρα της από το 1938(πρώτη εμφάνιση της Λόις Λέιν) έως το 2006, αντικαταστάθηκε με επιτυχία από τους νέους δημιουργούς έτσι ώστε ο χαρακτήρας της Λόις να έχει μία συνοχή και μία λογική βάση. Επομένως, στη νέα ταινία, όπως είναι το λογικό, η Λόις χρησιμοποιώντας το εξαίσιο ταλέντο της ως ερευνήτριας, έχει ανακαλύψει την ταυτότητα του αγνώστου εξωγήινου που ζει στον πλανήτη μας, και ξέρει πολύ καλά ποιος είναι, πολύ πριν ο ίδιος φορέσει την μπλε με τα κόκκινα στολή του. κάτι που μου δίνει πάσα για την επόμενη διαφορά που βγάζει μάτι.

Η καινούρια στολή:

 Ναι μεν δεν αποτελεί αλλαγή στην υπόθεση, αλλά είναι κατά τη γνώμη μου αξιοσημείωτη διαφορά που δεν γίνεται να μην αναφερθούμε. Προφανώς, το εσώρουχο πάνω από το κολάν δεν είναι της μόδας πλέον, και μπορεί το 2006 να το φόρεσε τέλεια ο Brandon Routh, αλλά το 2013 μπορεί να γινόταν αφορμή διακωμώδησης του ήρωα, που πρέπει να έχει μία επιβλητική και ισχυρή εικόνα. Προσωπικά δεν θα πω αν μου άρεσε η νέα στολή ή όχι, θα πω μόνο ότι είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ξέρουμε και αγαπήσαμε.

The red-blue suit. Who wore it best?

Η καταστροφή της Μητρόπολης: Ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας είναι αφιερωμένο στο να μας δείχνει την Μητρόπολη να γίνεται αρένα μονομαχίας για τους δύο Κρυπτονιανούς και ως επακόλουθο να γίνεται συντρίμμια, μην αντέχοντας την τρομερή σύγκρουση των δυο "γιγάντων". Ενώ, σαν ταινία δράσης, που θεωρείται, είναι αναμενόμενο να έχει αρκετές σκηνές καταστροφής, όμως κάτι τέτοιο δεν συνάδει με τον χαρακτήρα και το ήθος του Σούπερμαν, ένα ήθος που θα τον έκανε να θυσιαστεί για να σώσει έναν άγνωστο, ακόμα και εγκληματία, δεν θα του επέτρεπε να διαλύει μία ολόκληρη πόλη χωρίς ίχνος έγνοιας και υπευθυνότητας. Ο αληθινός Σούπερμαν, θα προτιμούσε να μεταφέρει τη μάχη αλλού (ίσως στο διάστημα, κάτι που έχει κάνει συχνά πυκνά), παρά να καταστρέψει τη Μητρόπολη σκοτώνοντας χιλιάδες κόσμο.

Ο Σούπερμαν σκοτώνει τον Ζοντ. Αφού έχει μετατρέψει όλη τη Μητρόπολη σε χαλάσματα με εκατομμύρια θύματα ,ο Σούπερμαν σε μία απελπισμένη προσπάθεια να αποτρέψει τον Ζοντ να σκοτώσει μία ανυπεράσπιστη οικογένεια, του σπάει τον λαιμό και τον σκοτώνει. Οι δύο ασυνέπειες που υπάρχουν σε αυτήν την σκηνή είναι α) το γεγονός ότι ο Σούπερμαν δεν σκοτώνει, ούτε καν τους εχθρούς του (να τονίσω εδώ ότι σε παλαιότερες ταινίες είχαν υπάρξει αμέτρητες ευκαιρίες να σκοτώσει τον χειρότερο εχθρό του, Λεξ Λούθερ  αλλά εκείνος δεν το έκανε, βρίσκοντας πάντα μία εναλλακτική). και β) δεν βγάζει νόημα όταν άφησε χιλιάδες κόσμο να σκοτωθεί πάνω στην επιπόλαιη μάχη του με τον Ζοντ ενώ μπορούσε κάλλιστα από πριν να του είχε στρίψει το λαιμό σώζοντας τόσο κόσμο. αλλά ως αποτέλεσμα το κοινό να μην δει όλες αυτές τις συγκλονιστικές σκηνές καταστροφής για τις οποίες κουράστηκαν και δούλεψαν επί 1,5 χρόνο οι μοντέρ και τεχνικοί της παραγωγής!

Γενικά η ιστορία ήταν ένα συνονθύλευμα από παλιούς μύθους, -οι παραλληλισμοί με τον μύθο του Ηρακλή είναι αμέτρητοι-, άλλες ταινίες δράσης, όπως τους Transformers ειδικά σε εκείνες τις σκηνές καταστροφής, ακόμα και συσχετισμοί του Σούπερμαν με τον Χριστό, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την ηλικία των 33 που ειπώθηκε αρκετές φορές στην ταινία, το γεγονός ότι στάλθηκε από τον πατέρα του για να σώσει την ανθρωπότητα και άλλα πολλά τόσο εμφανή στοιχεία που με κάνουν να σκέφτομαι εάν υπήρχε έστω και μία σπιθαμή πρωτότυπης ιδέας σ'αυτήν την υπερπαραγωγή.

Καστ

Το κεντρικό καστ αποτελείται από μία ομάδα μεγάλων σταρ του κινηματογράφου με πρώτο πρώτο τον Russell Crowe που ενσαρκώνει τον Τζορ-Ελ, και στη συνέχεια ακολουθεί η Amy Adams(Λόις Λέιν), Diane Lane(Μάρθα Κεντ), Kevin Costner(Τζόναθαν Κεντ), Michael Shannon(Ζοντ), Laurence Fishburne(Περι Ουάιτ) που πλαισιώνουν τον σχετικά ανερχόμενο Henry Cavill που στη περίπτωσή του πρέπει να δώσω συγχαρητήρια στους cast directors που πέσανε διάνα! Σ'αυτόν οφείλεται μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας που έκανε αυτή η ταινία και καλά κάνουν που του δίνουν ποσοστά από τα κέρδη! Αν και για τις υποκριτικές του ικανότητες δεν μπορώ να πω τα καλύτερα, μιας και μου φάνηκε πολύ στημένος και προβαρισμένος στις ατάκες του( οι οποίες btw ήταν μετρημένες στα δάχτυλα), η παρουσία του ενέπνεε έναν αέρα ηρωισμού και ήρεμης δύναμης που αντιπροσωπεύει τον Σούπερμαν.

Ε, καλά δε τα λέω?

Πριν περάσω στην παραγωγή και σκηνοθεσία δεν μπορώ να μην αναφέρω στο καστ τον  Christopher Meloni  μιας και έπαιξε άψογα τον ρόλο του συνταγματάρχη Χάρντι και επίσης τώρα που έχουν σταματήσει να παίζουν μεταμεσονύκτια το Νόμο και Τάξη SVU στο ΣΤΑΡ ή ALPHA, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη να δω τον ντετ. Στέιμπλερ στη μεγάλη οθόνη! 

                                         

Παραγωγή και Σκηνοθεσία: Λοιπόν όπως ξέρουν πια και οι πέτρες, ένας από τους κεντρικούς παραγωγούς (εκτός από τη γυναίκα του σκηνοθέτη), και ο ένας εκ των δυο δημιουργών της ταινίας είναι ο Christopher Nolan, ο οποίος μαζί με τον αδερφό του Jonathan Nolan δημιούργησαν την πιο γνωστή πλέον βερσιόν του Batman (αν και είναι κοινό μυστικό ότι ο Joker του έκλεψε την παράσταση).

 Οι γνώστες του στυλ του Nolan κατάλαβαν αμέσως ότι θα επιδίωκε να κάνει και στον Σούπερμαν ότι έκανε και στον Batman , δηλαδή να του δώσει μία πιο ρεαλιστική εικόνα(όσο αυτό είναι δυνατό γιατί, όπως και να το κάνουμε, μιλάμε για σούπερ-ήρωες), μία πλοκή πιο σκοτεινή με ένα νόημα πιο βαθυστόχαστο από την απόλυτη αποθέωση της υπερβολικής τεστοστερόνης. Κατά τη γνώμη μου κατάφερε αυτό που ήθελε, να το κάνει πιο σκοτεινό δηλαδή, αλλά μπορεί αυτό το ύφος να ταίριαξε απόλυτα στον Batman, σ'αυτήν την περίπτωση με έβγαλε από το "σούπερ" κλίμα και σε μία φάση ένιωσα ότι δεν ήξερα ποιά απ'τις δυο ταινίες βλέπω. Που με οδηγεί στην σκηνοθεσία δια χειρός Zack Snyder ο οποίος δεν χρησιμοποίησε καθόλου slow motion που είναι κάτι σαν το λογότυπό του! Αντιθέτως χρησιμοποιεί για πρώτη φορά και επανειλημμένως το λεγόμενο snap zoom που είναι ουσιατικά η τεχνική στην οποία η κάμερα εστιάζει στο άπειρο, και ξαφνικά ζουμάρει απότομα και ασταθώς σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι θέλοντας να δώσει άμφαση. Αυτό συναντάται συνήθως σε ερασιτεχνικά βιντεάκια στο youtube που δείχνουν ένα "και καλα" ΑΤΙΑ να εμφανίζεται απο τον ουρανο! που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι επιτηδες πρέπει να χρησιμοποίησε αυτό το ζουμ τρικάκι θέλοντας να μας κάνει να δημιουργήσουμε συνειρμούς ανάμεσα στα βίντεο με τους "εξωγήινους" και στον δικό του εξωγήινο! καταφέρνοντας έτσι έναν πρωτόγνωρο ρεαλισμό και αληθοφάνεια. 

Μεγάλο κομμάτι χρόνου δόθηκε στις σκηνές βίας, οι οποίες εκτελεσμένες με κάμερα στο χέρι, και με εξαιρετική ταχύτητα, αποδείχθηκαν απίστευτα βαρετές και δύσκολες στο να παρακολουθήσει κανείς.Το ίδιο ισχύει και για την, ανούσια και χωρίς κάποιο νόημα, καταστροφή της Μητρόπολής, η οποία εκτυλισσόταν σχεδόν στο μισάωρο, και αντί να εξιτάρει είχε αντιθέτως την επίδραση μυοχαλαρωτικής ένεσης στον εγκέφαλο μιας και μισή ώρα γρήγορης εναλλαγής κάδρων που, το μόνο που δείχνανε ήταν κτίρια να γίνονται κομμάτια και κάποιες γρήγορες ακτίνες από μπλε και μαύρο, υποθέτοντας ότι είναι ο Σούπερμαν και ο Ζοντ που πολεμάνε, το μόνο που περνούσε από το μυαλό μου ήταν ο απίστευτα εκκωφαντικός θόρυβος από τα ηχεία, που έμπαινε από το ένα μου αυτί, και έβγαινε από το άλλο.

Υπήρχε έλλειψη ρομαντικού στοιχείου. Το hook up ανάμεσα στον Κλαρκ και της Λόις γίνεται τόσο αστραπιαία και χωρίς αρχή-μέση-τέλος, που στη μία σκηνή γνωρίζονται, σε μια άλλη έχουμε τον Κλαρκ να λέει στη μητέρα του ότι με τη Λόις είναι φίλοι, μετά ακολουθούν ένα δύο τετ-α-τετ του μελλοντικού ζευγαριού αλλά χωρίς τίποτα να μαρτυρά ερωτικό ενδιαφέρον,(μία φιλική συμπάθεια, ίσως), και στην επόμενη σκηνή, αφού ο Σούπερμαν έχει σώσει όλη την ανθρωπότητα, σφραγίζει τον θρίαμβό του φιλώντας την σε στυλ επικής ταινίας του '50, υπονοώντας ότι, τώρα "τα φτιάξανε" !

Σενάριο

Ελλειπές, ρηχό και σχεδόν ανύπαρκτο.

Το κυρίαρχο κλίμα της ταινίας, από τη διεύθυνση φωτογραφίας έως τη μουσική επένδυση, ήταν ελαφρώς σκοτεινό, και καταθλιπτικό, ειδικά στις σκηνές του παρελθόντος, κάτι που δεν ταίριαζε απόλυτα με το κλίμα που εμπνέει ο Σούπερμαν. Λίγα αστειάκια που γίνανε μεταξύ των πρωταγωνιστών, δεν βγάλανε καν το επιθυμητό γέλιο, μιας και ήταν όλοι πεσμένοι από το στενάχωρο κλίμα που επικρατούσε. Σε γενικές γραμμές δεν φάνηκε σαν να βλέπαμε μία ταινία με τον Σουπερμαν αλλά μία ταινία με έναν άλλον σουπερήρωα που, περνάει κάποιες δοκιμασίες και τελικά σώζει τη γη. Λόγω του ότι υπάρχουν αμέτρητοι υπερήρωες στον κόσμο των κόμιξ και σινεμά, οι οποίοι έχουν παρόμοιες σχετικά ιστορίες και παρελθόν, είναι πολύ εύκολο να διαταραχθούν οι ισορροπίες και η ταινία να παρεκκλίνει από το πνεύμα του συγκεκριμένου υπερήρωα που θέλει να αιχμαλωτίσει.  Αυτό ακριβώς συνέβη  Ένιωσα σαν να χρησιμοποιήθηκε γι αυτήν την παραγωγή μία χιλιοεφαρμοσμένη συνταγή επιτυχίας η οποία όμως δεν προσαρμόστηκε τόσο καλά στα δεδομένα και στο ιστορικό του παλαιότερου σουπερήρωα ούτε προσέγγισε αυτό που περιμένανε οι θαυμαστές του να δουν.  Μου δίνει την αίσθηση ότι οι παραγωγοί βάλανε τα δυνατά τους όσων αφορά τα ειδικά εφέ και το CGI, και δεν δώσανε τόση προσοχή στο να κάνουν την ιστορία, άξια να δει κανείς. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορέσω να τη δω δεύτερη φορά γιατί θα είναι μια επώδυνη εμπειρία. Ίσως μόνο κάποιες σκηνές, όπως το μονόλογο του Τζορ-Ελ μόνο και μόνο για να θαυμάσω τις υποκριτικές ικανότητες του Russel, ή την σκηνή στην αίθουσα ανάκρισης που η Λόις και ο Κλαρκ έχουν ένα μικρό φλερτάκι, το μοναδικό καθ'όλη την ταινία.  

 What this "S" stand for?

It's not an "S",on my world it means "Hope".

Well,here it's an "S".How about... Sup...